Joop Wever, Tilburg

Als ik uit mijn raam kijk zie ik haar altijd. Ze verleidt me met trossen witte bloemen in het voorjaar. Ze ruist en fluistert verre zomerse oorden in mijn oor. 's Nachts hoor ik bolsters door het bladerdek glijden en met een doffe klap op het dak van de schuur stuiteren. Als een jurk waar ze uitstapt liggen kastanjes in een circel rond haar stam. Op het dak geklommen, loop ik over de 'killing fields' van krakende kastanjebotjes van vergane jaren. Een vroege mist trekt weg en toont het silhouet van mijn stad. Gaten in het blad als besprenkeld met zoutzuur. Je toont slechts groen op bruin en verdort voor je valt. Daar piepen drie glanzende kastanjes uit een roestbruine bolster in een bedje van zachtgroen mos, nog moe van de geboorte. Voorzichtig schuif ik mijn handen onder de bolster, til haar op en ruik de geboorte van de herfst...